ساق عرش نوشته « لا إله الا اللّه ، محمد رسول اللّه ، على ولى اللّه » و چگونه شايد نام بت‌پرستان كه به پنجاه سالگى يا چهل سالگى ايمان آورده باشند بر عرش نويسند ، اما از آن على عليه السّلام مىشايد ، كه عصمت و طهارت او از صغيره و كبيره از روز ولات تا به روز وفات به درجهء شهادت معصوم بوده باشد ، كه نوشته باشند ، و هر حديثى كه رسول صلّى اللّه عليه و آله در حق على عليه السّلام ايراد كرد و فرمود ايشان بر خود بستند . و گويند « الشيطان يفر من ظل عمر » و نگويند كه او گفت باتفاق مسلمانان كه من روز احد چون بز كوهى بر آن كوهها مىگريختم : إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْا مِنْكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطانُ بِبَعْضِ ما كَسَبُوا ( آل عمران 149 ) به درستى آنان كه پشت كردند از شما در روز ملاقات دو گروه به درستى كه لغزانيد ان دو كس را شيطان به سبب بعضى از آنچه كرده بودند . اگر آنچه مىگويند راست است بايستى كه او نگريختى و شيطان او را نلغزانيدى . و گويند كه رسول صلّى اللّه عليه و آله دعا كرد كه خدايا اين دين را قوت ده و عزيز گردان به ابو جهل يا عمر و دعاى رسول صلّى اللّه عليه و آله در شأن عمر مستجاب شد و او نصرت رسول كرد و دين به سبب او عزيز گشت و قوت گرفت . حق تعالى به چند موضع در قرآن گفت قوت در دين و اسلام من كنم و رسولان را من نصرت دهم حيث قال : لَنَنْصُرُ رُسُلَنا ( مؤمن 54 ) و قال : لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ * ( صف 9 ) و قال : إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُمْ ( آل عمران 154 ) و نحوها پس چگونه شادى كه رسول صلّى اللّه عليه و آله براى تقويت دين به مشركان محتاج باشد . و آنچه گويند عثمان ساز كار جيش العسرة بكرد ، به اتفاق اين در غزوهء تبوك بود و بيست و پنج هزار مرد جنگى بودند در اين روز جز تبع ، و چنين گويند كه رسول صلّى اللّه عليه و آله از مسلمانان التماس كرد كه هر كه چيزى دارد مدد كند به مال . عثمان دويست سر شتر بداد تا به غايت كار بارگير چهار صد مرد باشد باقى از تربيت او خالى بوده باشند ، و فقرا و درويشان براى عدم استطاعت تخلف و تقاعد كردند . اگر عثمان چيزى به ايشان دادى نه چنين بودى : لَيْسَ عَلَى الضُّعَفاءِ وَ لا عَلَى الْمَرْضى وَ لا عَلَى الَّذِينَ لا يَجِدُونَ ما يُنْفِقُونَ حَرَجٌ إِذا نَصَحُوا لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ ما عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِنْ سَبِيلٍ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا ما أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لا أَجِدُ ما أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَ أَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَناً أَلَّا يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ ( توبه 92 ) . نيست بر ضعفا و بر بيماران و نه بر آنان كه نيابند چيزى كه نفقه كنند گناهى هرگاه